ที่เห็นและเป็นอยู่: บันทึกเหตุการณ์ 20 พฤษภา '53

หลังจากผ่านพ้นวันที่ 19 พฤษภา 'วันเผาเซ็นทรัลเวิลด์' วันที่ผมเห็นเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องเห็น; เมื่อเข้าสู่วันที่ 20 พฤษภา อารมณ์ช็อก-ประหลาดใจจากวันที่ 19 ก็ค่อยหายไป และเปลี่ยนความ'เศร้า-สลดใจ'แทน

ผมเดินไปตรวจสอบที่สยามสแควร์ก่อน หลังจากได้รับคำยืนยันมาว่า โรงหนังสยามที่หลายๆคนผูกพันธ์ก็โดนไปไม่ต่างจากเซ็นทรัลเวิลด์ ทันทีที่ผมเดินเท้าเข้าไปถึงสยามสแควร์ซอย4 สิ่งแรกที่ได้เห็นบรรดาพ่อค้า-แม่ขาย ที่นั่งหมดอาลัยตายอยากกับสภาพสูญสิ้นที่ทำมาหากินที่ตัวเองสร้างมากับมือ หลายคนร้องไห้ หลายคนกู้เงินมาเพื่อเปิดร้านของตัวเอง ซึ่ง ณ นาทีนี้ สภาพของแม่ค้าหลายคนไม่ได้เป็นศูนย์ แต่ กลับติดลบเลยทีเดียว

ด้วยข่าวและอารมณ์ของสังคม พ่อค้า-แม่ค้าหลายคนผู้สูญสิ้น ระบายอารมณ์ให้ผมฟัง ชัดเจนว่าโกรธเกรี้ยวทักษิณ ชินวัตร อย่างแม่ค้าเจ้าของร้านเสื้อผ้าคนนี้ที่ร้านถูกเผาไหม้จนไม่เหลือสภาพ ถึงกับบอกว่า "จะให้ชั้นทำยังไง? ให้ชั้นไปเผาตึก3 หรือจะให้ไปเผาบ้านจันทร์ส่องหล้า.." และอีกหลายคำพูดที่ออกมาจากใจของหัวอกแม่ค้าหนึ่งคน ในนาทีที่เห็นว่าสูญสิ้นแล้วทุกอย่าง



นอกจากผู้สูญเสียจะโกรธแค้นในฝั่งของ นปช. แน่นอนว่ารัฐบาลก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบจากเหตุกาณ์ที่เกิดขึ้น และหวังว่าแม่ค้าผู้เสียหายทั้งหมดนี้จะได้รับความช่วยเหลือด้วย...

ทั้งหมดนี้คือความสูญเสียครับ เสียงของแม่ค้าพูดออกมาจากใจ ที่ผมเอามาเผยแพร่เพราะอยากให้เข้าใจอารมณ์ของ 'ผู้สูญเสีย' เข้าใจว่าคงหลีกเลี่ยงอารมณ์โกรธแค้นได้ยาก แต่ขอย้ำและขอร้องให้เราผ่านวิกฤติการเมืองครั้งนี้ไปด้วยสติครับ

ตลอดวันที่ผมเดินสำรวจโรงหนังสยาม ภาพเหตุกาณ์หลายๆอย่างที่ผมเห็นผมก็เศร้าสลดครับ เราสูญเสียโรงหนังสยามซึ่งตัวอาคารที่หมดไปนะไม่เท่าไหร่ แต่ประวัติศาสตร์ความทรงจำ และ โรงมหรสพที่ช่วยสร้างความบันเทิงให้กับประชาชนที่หมดสิ้นไป ผมว่าอันนี้น่าเสียดายกว่าหลายเท่า ตามคำพูดของ Michael Yon นักข่าวสงครามที่คุ้นชินกับการทำลายล้างทั้งจากอิรัก และ อัฟกานิสถานว่า

"1 arson, could destroy 1,000 architects" (วางเพลิงหนึ่งคน เผาไหม้ผลงานของสถาปนิกนับพัน)

หลังจากนั้น ผมเดินไปเจอพ่อค้าหนึ่งคนเป็นเจ้าของร้านแว่นตาของตัวเองถูกเผาไหม้จนหมดครับ คราวนี้ไม่ได้สัมภาษณ์มาเพราะพ่อค้าคนนี้กำลังคุยโทรศัพท์กับลูก ซึ่งคำพูดของผ่อที่บอกผ่านโทรศัพท์ไปให้ลูก เป็นสิ่งที่น่าฟังมากครับ....

"ลูก...ลูกไม่ต้องเครียดเลยนะ ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้เลย พ่อจัดการได้-พ่อดูแลได้ ลูกกลับไปตั้งใจเรียนหนังสือนะ ไม่ต้องเป็นห่วงร้าน ร้านเราไหม้ไป เดี๋ยวเรามาช่วยกันสร้างมันใหม่มาได้นะลูก..."

นี่คืออีกหนึ่งเสียงที่น่ารับฟังครับ ผมมองตาก็รู้ว่าคุณพ่อคนนี้ก็เป็นทุกข์และยังไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังไง แต่ 'กำลังใจ' เป็นสิ่งสำคัญสำหรับทุกผู้สูญเสียครับ ทั้งฝั่งของพ่อค้า-แม่ขายที่สูญเสียที่ทำกิน และ ผู้ญาติของผู้ชุมนุมนปช.(ขอยืนยันว่าหลายคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่) ที่เสียชีวิตไปจากเหตุการณ์ปะทะทางการเมือครั้งนี้

สารภาพว่าเสียดายที่ไม่ได้ยกกล้องสัมภาษณ์คุณพ่อคนนี้ครับ เพราะถ้าเลือกได้ผมอยากให้คนไทยที่ติดตามได้รับฟังอารมณ์ของผู้สูญเสียคนนี้ด้วย เพราะเป็นสิ่งสำคัญที่เราต้องตั้งสติ ลุกขึ้นยืนใหม่ แน่นอนว่าในนาทีที่รับทราบข่าวร้าย อารมณ์โกรธแค้นขุ่นเคืองเป็นสิ่งที่เราเลี่ยงไม่ได้ แต่ผมก็ได้แต่ภาวนาให้เราทุกคนตั้งสติ และลุกขึ้นยืนใหม่ ตามที่ คุณดวงฤทธิ์ บุนนาค หนึ่งในสถาปนิกชั้นนำของไทย ทวิตข้อความไว้หลังจากเหตุเลวร้ายทั้งหมดว่า

"ไฟให้มันโดนแค่ตึกนะครับ อย่าให้มันโดนใจเรา อย่าให้มันโดนความฝันของเรา"

(@DuangritBunnag; 7:00AM 20th May)

ตั้งสติ และ สู้กันต่อไปครับ - แม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่ในจุดที่จะไปเข้าใจความสูญเสียได้อย่างถ่องแท้ แต่อยากให้รู้ว่าผมรับรู้ถึงความรู้สึกครับ และขอให้ทุกคนได้ตั้งสติ และ สู้กันต่อไปครับ